Uit de doolhof
Ondernemen is continu in een doolhof staan. Steeds een weg zoeken, steeds een oplossing bedenken. Dat gaat niet over één keer verdwalen. Dat is de baan.
Van boven kijken. En dan de laarzen aan.
Wij kijken eerst vanaf de zijlijn mee, met een helikopterview. Van een afstand zie je patronen die van dichtbij niet bestaan.
En daarna gaan we met onze voeten in de modder en onze handen in de klei. Meelopen op de werkvloer, meedraaien, dingen zien en voelen.
Die twee samen zijn het hele trucje. Alleen van bovenaf kijken levert een mooi rapport op waar niemand iets aan heeft. Alleen op de werkvloer staan levert een mening op.
Niet aan de mensen. Aan de weg die ze moeten lopen.
Een andere procedure. Een andere automatisering. Een andere vorm van marketing. Of, veel vaker, een combinatie van dit en dat.
Dat is meestal waar iemand op zit te wachten zonder het zo te kunnen zeggen.
Want alles is variabel. De techniek verandert iedere dag, de markt ook. Net als op de beurs: wat gisteren de goede route was, is dat vandaag niet meer.
Meebewegen is dan geen luxe maar de enige manier om vooruit te komen.
Je kunt niet altijd zes gooien
Niet iedere onderneming van mij is een succes geworden. Sommige werden niet wat ik ervan verwacht had. Dat hoort erbij, en het is precies wat het leuk maakt.
Want als iets de eerste keer niet lukt en de tweede keer wel, is de voldoening veel groter.
Een fout maken hoeft niet erg te zijn. Diezelfde fout nog een keer maken wel. In zevenentwintig jaar levert dat een hoop kennis op over hoe het níet moet, en dat is onderschat waardevol.
Mijn kennis zit in mijn hoofd.
Die overdragen is het werk.
Grip, focus en visie terug — daar komt het meestal op neer.
Hoe dat er in de praktijk uitziet, staat bij Cloudzicht.
Lees ook: coach, bedrijvendokter of automatiseringsspecialist
Marc vertelt dit verhaal vanuit zijn eigen praktijk op Toen pakte hij een baksteen.