ChatGPT is een jaknikker
Alleen is best alleen. Met wie overleg jij? Met wie spar jij? Steeds vaker is het antwoord: met een chatvenster. En dat venster vindt jouw idee verdacht snel heel goed.
Hoe vaak denk je iets en heb je niemand om het aan te leggen?
Je onderschat de kracht van even ventileren. Wat denk jij? Is dit verstandig? Hoe zullen we dit doen?
Dat zijn geen zware vragen. Het zijn de vragen die je de hele dag door hebt en die je nergens kwijt kunt als je in je eentje aan het roer staat.
Dus stel je ze aan een chatbot. Hé, ik heb een vraag, wat denk jij dat verstandig is?
Iemand die nee zegt
Ruggespraak. Iemand die tegengas geeft. Iemand die zegt: zullen we het eerst eens testen. Iemand die verder kijkt dan het hier en nu en de alternatieven ernaast legt.
Dat is geen kritiek op de techniek. Wij zetten AI de hele dag in en we schrijven er ook over. Maar een instrument dat is gebouwd om behulpzaam te zijn, is geen instrument dat je afremt.
Iemand die naast je staat is iets anders dan iemand die met je meepraat. Meepraten voelt fijn. Naast je staan levert op.
En als het antwoord dan een kleine aanpassing blijkt, of een stuk marktonderzoek, of een andere marketingzet — dan is dat het antwoord. Niet elke vraag heeft een groot project nodig.
Omdenken. Of gewoon: de deur intrappen.
Alternatieven bekijken. Het over een andere boeg gooien. Situaties naast elkaar leggen. Ergens naar binnen stappen en dingen proberen.
Dat laatste is minder elegant dan het klinkt en het werkt beter dan een plan van vijftig pagina’s. Deuren intrappen is waar we goed in zijn.
Het netwerk eromheen doet de rest. De mensen die om ons heen staan geven ons kracht, en dat is niet zomaar een zin: driekwart van wat wij weten hebben we van iemand anders gehoord die het eerder probeerde.
Alleen is best alleen.
Wat AI wél goed doet en waar je juist niet aan moet beginnen, schrijft Marc op herdes.nl.
Wat we ermee bouwen staat bij Cloudzicht.